آيت الله بهجت: استاد شما علم شماست.

توضيح:پيامبر رحمت فرمودند: من عمل بما علم، ورّثه اللَّه علم ما لم يعلم؛

هر كس آنچه را مي‏داند به كار بندد، خدا دانش آنچه را نمي‏داند به او ارزانى دارد.

با اعتقاد کثير  هر چه قدر که حضور قلب داريد،اين ذکر را زياد بگوييد:

 اللهم اغنني بحلالک عن حرامک  و بفضلک عمن سواک.

قبل از شروع خواندن و بعد از تمام کردن ذکر صلوات بفرستيد.

ايشان مي فرمودند قرآن کامل کوچک هميشه همراه داشته باشيد

قبل از خواب 4 قل( سورهايي که با قل شروع مي شوند: کافرون، توحيد، فلق، ناس) را بخوانيد.

 حضرت آيت الله بهجت براي  تقويت روزي  مي فرمودند اين دعاي بعد از تعقيبات نماز عشا  خوانده شود:اَللَّهُمَّ إِنَّهُ لَيْسَ لِي عِلْمٌ بِمَوْضِعِ رِزْقِي وَ إِنَّمَا أَطْلُبُهُ بِخَطَرَاتٍ تَخْطُرُ عَلَى قَلْبِي فَأَجُولُ فِي طَلَبِهِ الْبُلْدَانَ‏ اى خدا من از جايگاه روزى خودم آگه نيستم تنها رزق خود را به خيالى كه بر دلم وارد مى‏شود مى‏طلبم‏و در دور شهرها در طلب روزى مى‏روم فَأَنَا فِيمَا أَنَا طَالِبٌ كَالْحَيْرَانِ لاَ أَدْرِي أَ فِي سَهْلٍ هُوَ أَمْ فِي جَبَلٍ‏ پس من در آنچه طالب او هستم مانند شخص متحيرم كه نمى‏دان

  در آخرين دهه ماه رجب  از همه، بويژه هنگام شکستن دلهاشان و سرازيري اشکهاشان التماس دعا داريم.ماه رجب، ماه زيارتي حضرت رضا عليه السلام نيز هست.يکي از دستورات آيت الله بهجت، تلاوت آيه نور بود، بويژه در مشاهد مشرفه، و حرم حضرت رضا، آيه نور هرچه قدر که حضور قلب و توجه باشد خوانده شود:  سوره النور :  آيه  35: اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ في‏ زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ يَ

 

 

 

اللّهُمَّ انْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنا فيما مَضى مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فيما بَقِيَ مِنْهُ.

بارخدايا! اگر در روزهاي گذشته شعبان مرا نيامرزيدي، در روزهاي باقي مانده آن مرا بيامرز! 

نظريه  حکماي اسلامي دربار? خلّاقيّت و نوآوريبا پژوهش در آثار حکماي اسلامي، سخن درباره نظريه نوآوري را در دو بخش مي توان گنجاند: 1) تخيّل ابداع­گر؛ 2) فيضان قدسي1. تخيّل ابداع­گر تخيّل در کلمات حکماي اسلامي در معاني گوناگوني به کار رفته؛ تخيّلي که با نوشتار حاضر ارتباط دارد چنين است:تخيّل چيزي به معناي ابداع و اختراع کرن آن است. تخيّل به يان معنا نيرويي است که در صورتهاي ذهني تصرّف و آن را ترکيب و تحليل و کم و زياد مي کند. اين قوّه که يکي از قواي نفس انساني است در عبارات حکما به قوّه مخيّله يا متخيّله نامبردار گشته است.[1] ابونصر فارابي مي گويد:«

 سؤال: ما آلوده به پستي هاي دروني و بيروني هستيم، ما را طبابت کنيد و در پيمودن اين طريق ما را راهنمايي بفرماييد.

جواب: : باسمه تعالي، زياد بگوييد «استغفرالله »و خسته نشويد، و خاطرجمع باشيد اين علاج است؛«داؤُکم الذّنوب و دَواؤُکم الاستغفار.»

به سوي محبوب، ص6